|
| home | vangstberichten | foto's | filmpjes | contact | links |
   |
We traileren bij het krieken van de dag en de wolken en hevige wind geven mij het gevoel dat het wel eens bingo kan zijn vandaag. SNOEKWEER! De boot gaat te water en dan zakt de moed in mijn schoenen. Watertemperatuur 3,1°C! Das heel koud, maar ik blijf er in geloven want ook de snoek moet toch af en toe eten. Al trollend gaan we naar de ons bekende stekken en zonder aanbeet komen we na 4 uur op ons verste punt. Het water stroomt hier zeer snel door een gemaal dat water aan het weg trekken is. Hier moeten we niet zijn, dus snel naar de andere zijde. We komen langs enkele fraaie taluuds en besluiten even een shadje te tikken... Na een uurtje nog geen teken van leven en op de dieptemeter zie ik grote scholen witvis... Geen rover in de buurt. We besluiten verder te gaan trollen en zijn al ruim voorbij het middaguur. We varen een haventje in en in het glasheldere water zie ik een 90+ snoek voorbij zwemmen in tegengestelde richting. Ik wacht op de verwoestende aanbeet, maar... We werpen de stek grondig uit, maar... We zetten onze rooftocht verder en bij mij hangt de krokodil al een hele dag in de speld omdat ik daar gezien de laatste successen het volste vertrouwen in heb. We moeten een bocht van 90 graden nemen en net op het moment dat ik de bocht in zet is daar dan eindelijk de eerste aanbeet van de dag. Ik zie een zéér grote snoek naast de boot wegdraaien met de krokodil in de bek. Deze gaat onze dag goed maken... maar... Alle druk valt weg en de krokodil komt veel te vlot terug naar de boot. Gelost! Een hele dag zoveel geduld en inzet en dan gewoon lullig los... puur balen! Een twintigtal meter verder leg ik de boot stil en monteert Johan een doodaastakel. Geruisloos trekt de elektro de aasvissen over het glasheldere 1,5 meter diepe water en ik blijf volharden met enkel de krokodil. Polts zie ik de grote snoek gewoon op de bodem liggen en wijs haar aan zodat Johan ze ook ziet liggen en zijn aasvissen langs haar bek kan trekken. Gespannen wacht ik een reactie, maar... Na vier (4) keer heen en terug over de vis te zijn gevaren met allerhande tactieken geef ik het op. Johan zit ook met de handen in het haar. Zelfs zijn "dode" vis wordt niet gepakt door een dame die we toch tegen 110cm schatten... Zeer bizar en eigenlijk frustrerend, zo'n mooie vis verspelen en dan zien liggen op de plaats waar ze loste en met al onze bagage niet kunnen verleiden tot een aanbeet... Na nog enkele kantjes en hoekjes te hebben uitgeworpen proberen we het nog even verticaal op een mooi taluud waar Johan vroeger enkele snoekbaarzen kon verschalken. Opnieuw ben ik het die een beet kan uitlokken en verzilveren... Eindelijk van die "0" af... De vis vecht niet zoals een snoekbaars normaal vecht. Johan komt kijken en kan zijn lach niet inhouden wanneer naast de boot een mooie vals gehaakte brasem in de oppervlakte ligt. Hij grabbelt naar zijn fototoestel en ik probeer de vis zo vlug mogelijk te onthaken, te laat, Johan heeft het vereeuwigd. De foto heeft hij me nog niet opgestuurd en ik zal er ook niet naar vragen. We kunnen er beiden om lachen en besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag. Ondanks dat we beiden visloos zijn of zoals Johan het zo mooi kan zeggen "alletwee BOSMAN" was het toch een fantastische dag. Gelukkig is Johan iemand die net zoals ik kan relativeren vist om te genieten. Het is maar vissen en vangen is bonus. Het kan niet elke keer top zijn... maar... de volgende keer... Bob |
| © 2007 - 2008 Bob Van de Vliet |
