Dagje verticalen            door Hans De Prins,   Foto's: Wim Van de Velde en Danny Geysen

Zo ongeveer het voorbije anderhalf à twee jaar ben ik al eens een paar keer met Bob gaan vissen. Tot dan toe visten we op snoek. Tijdens die plezante vissessies kwam dan af en toe het verticalen op snoekbaars ter sprake en hoe spectaculair dat wel niet was. Voor mij was dat een absoluut raadsel. Ik had er al over gelezen. Ik had thuis een kleine collectie shads liggen waarmee ik al eens wat gevist had. Op één van die shads had ik eens een snoekje gevangen. Daar stopte het, maw mijn vertrouwen in rubber was allesbehalve groot.

Toen ik in die periode eens bij Bob was was ook Wim Van De Velde daar en die zei me toen dat hij me wel eens ging meepakken om te verticalen. Nu begon ik toch wel heel curieus te worden en wou ik dat toch echt wel eens meemaken. Subtiel vissen en keiharde aanbeten. Klonk als muziek in mijn oren.

Begin vorige week ontving ik dan van Bob het langverwachte bericht: “Hans, ga je mee met Wim en mij verticalen?”. Ik moest geen twee seconden nadenken en stemde direct in. Na enkele mails over en weer was alles geregeld. Bob zou met Danny in een boot zitten. Ik zou met Wim en Danny Geysen in de boot zitten. Ik maar glunderen als ik het las. Met twee veteranen in de boot. Dat betekende dus oren en ogen heeeeel goed openhouden, want da’s bijleren op hoog niveau.

Bob had me uitgelegd hoe ik m’n shads in ordemoest maken voor de vangst, dus heb ik daar een avondje aan gewijd en ik was er klaar voor. Sympathiek als die mannen zijn, mag ik als beginner dan een hengel lenen omdat ik als debutant natuurlijk nog niet volledig uitgerust ben. Da’s echt heel aangenaam.

Na  een korte nacht was de dag des oordeels daar. In het pikdonker opstaan, rap aankleden en op weg naar de plaats van de afspraak. Na enkele tussenstopjes waarna we iedereen uiteindelijk hadden opgepikt stonden we eindelijk, warm aangekleed en met regenkledij aan, aan het water.

Leek als ik ben op gebied van snoekbaars zag dat er vrij hopeloos uit voor mij, maar ik had alle vertrouwen in mijn kompanen. Zeker nadat ze zo attent waren geweest om een klein trapje te voorzien zodat ik vlot in Wim z’n boot geraakte (nog is een dikke merci daarvoor he mannen).

Bon, materiaal in de boot, de boot in het water en dan de vissers in de boot. Starten maar!!!!

Wim voer direct naar een plekje en gaf me een initiatie in het verticalen. Toen was het aan mij om zelf eens te beginnen tikken met rubber. Bij mij gebeurde er niet direct iets, maar op een goed half uur haalden Danny en Wim direct een 4-tal snoekbaarzen boven. Dus hun techniek werkt en rubber werkt!

Na een drie kwartier trokken we verder naar het volgende plekje waar we Bob en Danny zagen liggen. Man, man, man, die twee waren op dreef. In hun boot werd vrij vlot snoekbaars gevangen en tevens een snoekje. 

Bij ons liep het iets stroever. Iets meer zoeken en peuteren. Danny en Wim verschalkten regelmatig vis of hadden aanbeten, waardat ik eerder kunstaas verspeelde of vast zat. Plots dan toch die eerste aanbeet, jammer genoeg schoot de vis onder de boot los.

Nadat we enkele keren over die plek en andere plekken waren gevaren, ving ik nog steeds niets. Zelfs geen aanbeet. Op zo een moment is het echt fantastisch om met twee kenners in de boot te zitten die het klappen van de zweep kennen. Als ik alleen geweest zou zijn zou ik de hoop opgegeven hebben of gedacht hebben dat er geen vis zat. Maar nu was de drive en de know how daar en dan bijt je door omdat je weet dat het kan.

Nu trokken we naar de favoriete plek van Wim. (Ondertussen was de zon volle bak beginnen schijnen en hebben we toch ettelijke lagen kleding uitgedaan omdat het niet meer houden was van de warmte). Dat dat favoriete plekje van Wim een goed stekje was werd al snel duidelijk. Wim schakelde een versnelling hoger. 

Danny ving er daar ook enkele en ik was nog volop aan het blanken. Tijd dat ik eens in actie schoot! Mijn twee supercoachen analyseerden m’n techniek nog eens, gaven nog wat tips en opeens … hing ik vast? Nope! Er was leven aan de andere kant van de lijn en de eerste snoekbaars was daar! Geen reus van een vis, maar wel een hele mooie die ik nog heel lang zal koesteren. 

Van toen af aan had ik iets of wat door van wat ik moest voelen en wat ik moest doen. Op dat zelfde plekje heb ik dan nog twee snoekbaarzen gevangen en een rivierdonderpadje (ik weet het, een pietluttig visje, maar vis is vis! ).

Nadien nog eens over het stekje gevaren waar we in de ochtend Bob en Danny gezien hadden en daar heb ik dan nog een babysnoekbaarsje gevangen.

Na die laatste vangst begonnen de aanbeten te minderen en begon ook het weer te minderen. Stilaan tijd om op te krassen en de dag met een goeie pint af te sluiten.

Om deze dag samen te vatten kan ik het kort en bondig als volgt zeggen: MEGA GEWELDIG SUPER!!!!

Eerst en vooral was het onvoorstelbaar tof om met zoveel ervaring rond mij te vissen. Ik heb echt onvoorstelbaar veel bijgeleerd en mag er niet aan denken dat ik dat op m’n eentje allemaal had moeten bedenken.

Voorts was de sfeer in en tussen de boten heel goed, wat maakte dat het heel prettig was en ik, toen ik een hele tijd niets ving, me nog steeds amuseerde.

Het was echt een dag die een speciaal plekje in m’n geheugen zal krijgen. En van het verticalen heb ik nu geproefd en hoop ik nog veel van te proeven. Wat een toffe vistechniek!

Die avond ben ik overgelukkig en met een dikke grijns op m’n gezicht gaan slapen. Prachtig gewoon, hopelijk doet zo’n gelegenheid zich nog eens voor.

Allemaal nog eens heel erg bedankt voor de machtige dag!