Vlaamse lethargie

Er stond eindelijk nog eens een visdag gepland naar een van de grote Nederlandse wateren. Hoe dichter de visdag kwam, hoe slechter de voorspellingen... ’t Zal toch niet waar zijn hé..

Ik vreesde te moeten thuisblijven, maar een bezoek aan de lokale hengelsportzaak leverde me een tip op. Een goed Vlaams snoekbaarswater volgens de “verkoper”. Ok, misschien eens informeren en via enkele tussenpersonen toch nog kunnen gaan vissen op een maagdelijk water voor mij. Wim had na lang aarzelen toch beslist om mee te gaan en Geert en Martin waren er ook bij, kwestie van de trailerkosten te drukken, want dat is toch om achterover te vallen...

We starten niet te vroeg en we volgen de aanwijzingen van de winkelier of beter gezegd de “verkoper”. We vinden al snel de taluds en laten de shads afzakken, tik en tik en tik... We zien wel af toe enkele symbolen op de dieptemeter op ruim 2 meter boven de bodem, maar geen beet te krijgen. De voorspelde oostenwind is duidelijk meer dan de 3Bft. Na een uurtje komt er tot onze verbazing nog een visboot aangevaren en de heren, oude bekenden trouwens, doen vriendelijk goeiedag. Dat geeft ons nieuwe moed, misschien kennen zij het water en deze stek. Niet veel later is het dan toch Wim die de eerste aanbeet van de dag krijgt en meteen ook weet te verzilveren. Een klein snoekbaarsje rolt net naast de boot van de haak. Yesss, we zitten goed. We blijven proberen en variëren in kunstaaskeuze dat het niet normaal is, maar aanbeten blijven uit. Wim neemt zelfs het stuur even over om misschien op een andere benadering te proberen, maar helaas. Ook Geert en Martin hebben nog geen beet gehad. Na kort overleg besluiten we te gaan varen en eens te verkennen wat hier zoal in de buurt is.

Van vissen komt nog weinig, het enige wat goed loopt is de benzine door de motor. Kilometers water worden afgespeurd naar potentiële stekken, maar ons tellertjes blijft staan op één (1)!

Gelukkig kunnen we vissen en daar draait het bij ons om, vangen is leuk, maar meestal bijkomstig. We naderen de helling en Geert en Martin besluiten te stoppen. We stuiven nog even naar de stek waar deze ochtend de andere boot lag, maar na een half uurtje houden we het ook voor bekeken. In het café prijzen we ons gelukkig dat we onze Noorderburen nog hebben. Er wordt soms lacherig gedaan over de Nederlanders, maar wij zijn toch blij dat we er kunnen gaan vissen. In Vlaanderen is de weg helaas nog lang... en heel duur! 

NOOT: Wie denkt dat er in Vlaanderen geen controle is... Eerste keer vissen en meteen vette controle! Gelukkig alles in orde...

Nu nog vis vangen...

Bob