door Hans De Prins

Vi(s)caris

Vorige week maandag was het van dat, een mail van Wim om met Bob en mij te gaan vissen. Bob moest jammer genoeg nog steeds passen. Nadat ik al ettelijke keren verstek had laten gaan wegens allerhande verplichtingen zag ik mijn kans schoon om nog eens achter vis te gaan onder topbegeleiding in een superboot. Tevens kon ik ook m’n nieuw verticaalhengeltje eens uittesten

Het afspreken was allemaal heel snel geregeld en vrijdagochtend stonden we om half acht waar we moesten zijn. Het water stond door de vele regen de voorbije weken heel hoog en daar het nog pikdonker was gingen we wachten tot er licht was.

Eenmaal de eerste zonnestralen verschenen maakte Wim dat de boot heel vlotjes het water in ging en ik droog en wel in de boot raakte (nog eens een dikke merci daarvoor. Heel vriendelijk en allesbehalve evident). Minder was wel dat we iets te vlot het water ingingen en toen we beide in de boot zaten en we op het punt stonden weg te varen zagen we Wim’s knalrode lunchpakket op de kant staan … 

Na deze kleine vertraging vertrokken we van daaruit naar de plek die Wim voor ogen had. Het was bang afwachten hoe het ging lopen. Het water zag heel bruin, veel stroming en zelfs op de rustige plaatsen uit de wind waren er golven. Buiten stokvis en mosselen haalde ik niet veel boven. Op de visvinder was er nauwelijks vis te zien. Het weer klaarde wel mooi uit. De eerste blauwe hemel die ik in weken zag. Op deze plek (later op de dag zou zich dit nog enkele malen herhalen) woei er opeens een groot pak wolken over. Dit ging gepaard met hevige wind en felle, koude regen. Na een half uur was die vlaag weer voorbij en klaarde het terug uit.

We bleven deze en de volgende plek uitpluizen, maar niks, noppes. Geen tikje, geen beet. Toen Wim me naar het uur vroeg en ik zei dat het 11u10 was schrok hij wel even. Al een paar uur bezig en nog niks.

Tijd om naar meer zekere plaatsen te trekken!

Volgende stek dan maar. Het vissen was bijzonder taai. Het was de eerste dag sinds lang dat er nog eens geverticaald kon worden en voordien was het weer steevast wispelturig geweest. Dus het was echt zoeken waar de vis uithing.

Op de volgende halte zag het er al iets beter uit. Plotsklaps een vreugdekreet van Wim. Terwijl hij “I’ve got you under my skin” zong, haalde hij de eerste snoekbaars boven. De eerredder was er. Fiieeuuw!!

Terug dat stuk afvissen en weer beet voor Wim!! Een mooie, dikke, vette baars. Prachtig dier dat mooi zijn stekels liet zien.

Na deze twee beten hadden we blijkbaar toch het beste van dit plekje gehad en gingen we een andere stek uitpluizen. Zoals ik al zei, het was moeilijk. Je moet natuurlijk lang genoeg op een plek blijven om te proberen en ondertussen toch pogen van genoeg te zoeken als de beet uitblijft.

Eindelijk kwamen we in rustiger water. De kleur zag er iets minder bruin uit. Zou het kunnen? Wie weet, wie weet?

Opeens hing ik vast. Verdomme! Er lag hier zo weinig vuil op de bodem en toch vast? Ik begin binnen te halen en begin zelfs de draad met de hand een beetje binnen te trekken om dat vuil van de haakt te halen als ik de vis zie!! Jippie!!! En Wim was al aan het lachen. Hij had al direct door dat het beet was en hij had ook prijs. Een duosprong! In één beweging de vangst toch al verdubbeld. Very nice! De beten waren wel enorm zacht. ’t Was echt opletten geblazen.

Deze keer poseerde ik eens met de vis. Ikke overgelukkig. Mijn visdag was dik in orde nu.

Daarna schakelde Wim een versnelling hoger en haalde toch een mooi stel snoekbaarzen en nog een mooie baars binnen. Was het dankzij de tophengel? Was het dankzij de prachtige handgemaakte shads (ik wil die ook Wim!! :D)? Misschien deels, maar ’t was vooral de visser, die ons tevens vakkundig overal naartoe loodste. Zo is het zalig vissen voor een leek als mij.

Een lekkere Vicaris en de enige harde aanbeet van heel de dag. Meer moet dat niet zijn.

Gulzige baars. Heerlijke vissen toch?!

Tussenin haalde ik ook nog 1 snoekbaar boven waar ik echt bijzonder gelukkig mee was.

De eindstand bedroeg 8 vissen voor Wim en 2 voor mij. En zoals het de gewoonte is werden de prijzen aan de meet afgeleverd. Nog eens een Vicaris. En de tweede prijs was toevallig ook een Vicaris. Dat smaakt!

Het was een vermoeiend, zwaar en moeilijk dagje, maar ik heb me echt te pletter geamuseerd. Ik denk dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we na lang zoeken nog een plekje gevonden hebben waar vis zat die beet. Zoals gewoonlijk steek ik van één zo’n dagje 100 keer zoveel op dan dat ik ergens op mijn ééntje zou zitten klooien en knoeien.

Wim, echt waar, heel erg bedankt voor de uitnodiging en voor de topdag. Weer een dagje om te koesteren. Spijtig dat Bob er niet bij was, maar dat gaat vroeg of laat wel ingehaald worden vermoed ik zo ...