Een lang weekend naar Friesland

Na een lange “zomer” vol verbouwingen besloten mijn vriendin en ik er tijdens het lang weekend van Allerheiligen eens op uit te te trekken. De keuze viel op Friesland. Of polders vol snoek meespeelden in die keuze laat ik in het midden …

Na wat zoekwerk op het internet vond ik een heel leuk huisje, dat pal aan heel leuk water lag en waar ik kon beschikken over een heel leuke motorboot. (Daar wil ik zeker nog eens heen!)

Nadat ik geboekt had ben ik dan natuurlijk direct wat advies gaan inwinnen bij Bob en Wim om mijn kansen als onervaren visser toch wat op te krikken. Het werd al snel duidelijk dat ik zuiver achter snoek zou gaan.

Het huisje waar we logeerden lag niet zo ver van het Lauwersmeer wat bekend staat als een snoekbaarswater, maar gezien de motorboot niet voorzien was van dieptemeter en noch mijn vriendin, noch ik veel vaarervaring hadden zou dat veel werk en moeite vereisen terwijl zo’n polder afwerken en achter snoek gaan toch iets eenvoudiger zou zijn.

Bon, al mijn gerief in orde gebracht en we konden vertrekken. Eindelijk!! Door het drukke jaar nog niet veel aan het water geraakt en dan nog mooie visdagen met Bob en/of Wim OP het water moeten laten schieten (door school, werk en een trouw). Altijd spijtig, maar goed, ’t is maar om te duiden dat het kriebelde van het kan niet meer.

Na een rit vol files doordat we iets te laat vertrokken waren kwamen we eindelijk vrijdagavond aan.  Een zalig huisje aan beloftevol water.

Zaterdag dan direct naar een V.V.V. voor een visverlof van een week voor mijn vriendin. In de loop van de dag vroeg ik dan aan de eigenares hoe het zat met de motorboot. Toen ze erbij ging zitten brak het koud zweet me al uit. Enkele weken voordien waren ze een week op vakantie geweest. In die periode hebben dieven geprobeerd van de motor te stelen. Doordat er iemand in hun huis logeerde is dit niet gelukt maar bij hun poging hadden de dieven zitten zagen en hadden daarbij stukken aan de motor gemaakt.

Ik zag mijn visdag(en) al in duigen vallen. De eigenares had wel al de motorboot van een buur kunnen regelen. Deze zou die wel pas om half tien ’s morgens kunnen brengen. Dat wrong wel even. Niet kunnen vertrekken wanneer ik wou (ochtendstond heeft goud in de mond) en maar één dag vissen.

Soit, een tegenslagje, maar we zaten daar zo goed en ’t was zo gezellig dat ik me er niet in wou opjagen. Van die ene vistrip dan het beste maken.

Zondagochtend bracht de buur dan de boot. Een eenvoudige, degelijke motorboot. Al het gerief erin en start!! Ik bombardeerde mijn vriendin direct tot stuurvrouw terwijl ik al het gerief in stelling bracht.

Achter de bocht zag ik al direct een bootje liggen en een man was daar een vis aan ’t binnenhalen. Een mooie, dikke snoek. Yessss, ze zitten er en ze bijten.

We begonnen dan direct met trollen. Elke keer als we inhammen of kreekjes zagen erin en dan proberen van werpend af te werken. Ik geef toe dat ik halvelings verwacht had dat de vis bijna in de boot zou springen, maar dit was niet zo.

Het was tijdens dat werpend vissen ook dat ik merkte in welke luxe ik eigenlijk het vissen OP het water heb leren ontdekken. Als ik met Bob of Wim het water opging was dat altijd in zalig zittende stoelen die rondraaien, visvinders en elektromotoren die maken dat je goed op je stek kan blijven. M.a.w., bootjes gemaakt om te vissen en dan nog is gekruid met heel goede stuurmannen maakten dat ik echt een verwend jong was.

Bij het werpen dreef het bootje altijd de slechte kant uit door de verraderlijk straffe wind en stroming. En bij het trollen was het voor mijn vriendin niet evident om een goeie lijn te houden. En zoals elk verwend jong werd ik dan wel eens krikkel. Zeker ook omdat de beet uitbleef.

Ik besloot dan maar van zuiver te trollen en zo proberen goed wat meters te maken en de vis uit z’n kot te lokken.

13u ‘smiddags. Nog niks gevangen, nog geen beet. Lunchpauze. Het zicht was wel fenomenaal mooi.

Weer een stuk verder varen tot de kou toesloeg bij mijn vriendin. Gezien ze echt zat te rillen besloot ik dat we stilaan huiswaarts zouden varen. ’t Was toen ongeveer 15u toen plotsklaps m’n zwaarste hengel waar een koi aan hing een beetje bewoog. Prijs!!!

Deze snoek konden we klasseren onder: ‘wie het kleine niet eert is het grote niet weerd’. En tevens een nieuw PR inzake kleinste snoek!!

Deze kleine, dappere, gulzigaard had mijn dag gered en zwom na het onthaken vinnig weg.

Enkele meters daarvoor had ik ook al een kolkje achter mijn handhengel gezien, maar ik dacht toen dat ik een fata morgana had gezien.

Na dit snoekje was mijn vriendin zo lief om nog eens die hele strook af te varen. En gelukkig had ik het kleine geëerd, want nu was ik het grotere weerd. Opeens knalde er daar iets op mijn handhengel. Ikke zo blij als een kind. Eindelijk eens een deftige snoek dat ik bovenhaalde na jaren van volharden. Een nieuw PR, nu aan de andere kant van de curve. Een prachtig dier.

Na de nodige foto’s zette ik deze ook terug in het water. Deze zwom kerngezond onder de boot weg.

Nu vertrokken we echt naar huis en op de terugweg kwam numero drie nog aan boord. Niet de grootste, niet de kleinste, maar wel de mooiste tekening van de drie.

Na de kleine tegenslagen en een onverwacht taaie visdag kreeg ik dan toch de kers op de taart en kon ik dolgelukkig de dag afsluiten. Na zo’n dagje slaap je als een baby J.

Bob en Wim, merci voor de tips! Evi, bedankt voor ’t geduld!