|
| home | vangstberichten | foto's | filmpjes | contact | links |
   |
Aan de helling blijkt dat we niet de enige zijn die de koude trotseren. Na het gebruikelijke trailerritueel varen we volgas naar de eerste stek. We kijken op onze klok en om 8.29 uur gaan de shads te water. We starten beide met 1 hengel en om 8.33 uur spartelt de eerste snoekbaars al naast de boot. De beet heb ik niet gevoeld en bij het optikken van de shad voelde ik een verzwaring en zette snel de haak. De vis was onderaan buiten de bek gehaakt, iets wat we meermaals hebben mogen vaststellen vandaag. De komende 25 minuten blijven succesvol en onze eerste dubbelvangst is een feit. Mijn vis is echter te diep gehaakt om beide vissen op de foto te zetten. Koen krijgt de eer...  Meteen daarna ben ik weer aan de beurt en wat volgt is BIJNA niet te beschrijven. De vis is vrij moeilijk te onthaken en ik neem een doek om zo de bek goed open te kunnen houden. Ik haal de shad en dreg eruit en gooi deze terug overboord. De vis krijgt na een korte inspectie ook de vrijheid en ik gooi hem weer terug, helaas hangt het doekje nog aan een draadje in de bek van de vis. Dus vis weg met doek. Ik vloek een beetje, haal mijn shad terug uit het water en voel abnormaal veel weerstand en tegenstrubbeling voor een shad. Blijkt dat ik de vis vlak naast de shad in het water heb gegooid en dat daardoor het doekje is blijven haken op de hoofdhaak. Doekje terug in de boot en de vis, zonder doek deze keer, opnieuw terug naar beneden. Doe dat maar eens na , Koen bedacht spontaan een nieuwe bijnaam voor mij: "De Voddenvisser" We zitten na een half uur aan 6 vissen en alles wat we deden om beet te krijgen lijkt plots niet meer te werken. De volgende 2 uur vangen we nog 2 vissen op deze stek. We kiezen een andere stek uit en daar moeten we even zoeken. Ik maak ook van de gelegenheid gebruik om de dropshot-hengel als bijhengel te installeren en dat blijkt een goede zet. Vrijwel meteen haak ik een mooie vis.  We denken het gevonden te hebben maar niks is minder waar, we blijven peuteren en vangen af en toe eens een visje. Ik vertel Koen dat we nog 1 keer over de stek gaan, maar dan snel en als het niets is dan gaan we naar de volgende stek. Het is eigenlijke mijn favoriete visserij, eerder diagonalend vissen, maar dat is iets wat je eigenlijk niet in de winter hoort te doen... Je voelt het al komen, ik krijg werkelijk de ene aanbeet na de andere, zowel op de dropshot als handhengel... Koen kan niet goed geloven en heeft moeite om de shad bij de bodem te houden. Ik leg hem stap voor stap uit hoe ik vis en zeg waar hij op moet letten. Kort daarna begint hij ook zijn beten te krijgen. Om uit te testen of het aan de shad ligt probeer ik andere modellen met verschillende acties uit. Geen succes, ze kiezen voor een slanke shad met minieme vibrerende staartactie. Een zeer nerveuze trillende staart en een beetje geurstof trekken de snoekbaarzen blijkbaarover de streep. Om half 2 hebben we al 28 vissen in de boot en Koen bekent dat hij nog nooit zoveel vissen op 1 dag heeft gevangen. Goed voor mij, dus we doen door... De ene vis knalt op de shad en de andere zuigt hem met een subtiele beweging binnen. Concentratie houden en door vangen.  De waterige zon is langzaam achter de horizon aan 't kruipen en het tellertje nadert de 40 stuks. Stiekem hoop ik mijn bootrecord van vorige zomer (45 stuks met Wim) te evenaren of zelfs te verbeteren. Ik vang nummer 39 en zeg tegen Koen dat hij nummer 40 mag vangen. Koen doet zijn stinkende best maar het mag niet zijn, ik krijg daar opnieuw een dreun en nummer 40 ligt even later even kort in de boot.  Koen geeft niet op (zo kennen we hem!) en na een flauwe beet haakt hij een duidelijk beter formaat. De grootste van de dag die tevens ook de laatste is. Snel enkele foto's en dan mag nummer 41weer zwemmen.  Helaas is het niet eerlijk verdeeld en eindigt Koen op 10 vissen en vele lossers. Hij is er dan ook een tijdje uit geweest. Ik heb het geluk gehad de andere 31 te vangen... Dat is toch echt weer genieten. Het waren niet direct grote vissen, maar dat doet er toch niet toe als je er 41 vangt. Aan de donkere helling aangekomen zijn we blijkbaar nog de enigen die op het water waren... Koen bedankt voor je doorzettingsvermogen want 't was verdorie koud bij momenten! Groeten en tot binnenkort Bob |
| © 2007 - 2008 Bob Van de Vliet |
