|
| home | vangstberichten | foto's | filmpjes | contact | links |
   |
Na een heerlijke overnachting en dito ontbijt kunnen we er weer tegen. Onze gasten zijn echter minder gedreven dan gisteren en het ochtendritueel verloopt eerder traag. Frankie kon vandaag helaas niet mee vissen werd waardig vervangen door Ivan. Die stond iets langer dan voorzien te wachten aan de helling. Nogmaals sorry Ivan! Het zal net geen 9.30 uur als we de boten te water laten. De wind is vergeleken met gisteren duidelijk afgezwakt, maar met mijn huidige motor beperk ik mijn afstanden om zo meer effectieve vistijd te hebben. We vertragen zoeken de eerste stek. "OK David, ici!" en we laten onze shads zakken. Blijkbaar doet David dat net iets beter en hij staat vrijwel meteen de eerste van de dag naar het oppervlak te sturen.   Na de nodige foto's (want dat wilde hij van elke vis) en de release trek ik de boot opnieuw het talud op en binnen 50 meter staat David daar weer met een kromme hengel. Opnieuw zelfde formaat van vis en deze keer enkele foto's schieten van de release in een flauw opkomende januari-zon.  Dit zou wel eens een prima dag kunnen worden aan dit tempo bedenk ik me. Cliché- cliché, maar het is gewoon over. We moeten na een uur zonder ook maar enige actie besluiten om andere stekken te zoeken. Ik ken dit water helemaal niet en mede dankzij de goede tips van Wim lukt het me om mijn eerste van de dag te vangen. Maar we zien veel bootjes zenuwachtig verkassen en zoeken en beseffen dat we niet de enige zijn die het moeilijk hebben. De Fransen wilde tijdig stoppen en nog iets eten voor ze terug reden, dus ik zet al koers naar de helling. Onderweg pik ik via de dieptemeter nog een stekje op en we proberen dit snel uit. Meteen krijg ik een ram op de hengel en zeg direct tegen David: "plus de 80cm" David draait snel zijn hengel uit en staat klaar om te helpen. Net wanneer we denken dat de vis bijna in de oppervlakte is, duikt ze weer genadeloos de diepte in. We beginnen meteen nerveus te lachen... Niet veel later steekt David het net onder de vis en ze past er helelmaal niet in. Snel met net en al korter bij trekken en mijn koude vingers onder het kieuwdeksel. HOPPA! Den eersten dikke van 't jaar in den Bobbewieter.  Snel enkele foto's en meten. Als 't aan David lag, dan was hij nu nog foto's aan 't trekken! Zo gepassioneerd! We komen uit op 85 cm. ZALIG! De vis schiet meteen weer de diepte in en we besluiten dat het mooi geweest is. Zo'n afsluiter. David laadt meteen de foto's op zijn pc en op de parking ontvang ik van de anderen welgemeende felicitaties... En of het deugd doet na zo'n lange inactieve periode... Wederom heeft iedereen vandaag vis kunnen vangen en was de opdracht geslaagd. Het mochten er meer zijn, maar dat komt nog wel. Op de terugweg naar huis krijg ik nog een klapband. Wim, die voor me reed, stopt en vraagt of hij kan helpen. Ik heb hier ruime ervaring in en stuur Wim naar huis. Onnodig om daar te blijven. Rustig neem ik alles klaar en na een kwartier merk ik dat mijn wieldopsleutel van de auto, maat 17, te klein is voor de bouten van de trailer. Wat nu? Een telefoontje naar Wim en hij heeft helaas ook niet de juiste sleutel bij zo blijkt achteraf. Gelukkig kan ik rekenen op mijn trouwe schoonbroers en binnen het uur zijn ze tot bij mij gereden (of moet ik zeggen gevlogen) en 5 minuten later zijn we weer op weg. Bedankt Koen en Filip, hopelijk heeft de pita en den Duvel jullie gesmaakt!  Rest mij enkel nog de aanwezigen van het weekend te bedanken: Onze 4 Franse vrienden: David, Olivier, Gérard et José: Merci et à bientot! Ivan: aangename kennismaking. Frankie en Wim: tja, wat kan ne mens nog meer verlangen met zo'n kleppers die u helpen! cheers! Den Bobbewieter David heeft ook een franstallige sportvis- en jachtsite www.gpvoyages.com |
| © 2007 - 2009 Bob Van de Vliet |
