Als het eens niet op wieltjes loopt…..

Naar aanleiding van Bob zijn blancodag wil ik een van mijn 'memorabele' visdagen op papier zetten. Meestal lees je verhalen in hengelsportmagazines en verscheidene internetsites hoe goed ze wel vangen. Over een blancodag hoor je totaal niets, integendeel, de metersnoeken swingen de pan uit en allerhande nieuwe technieken worden overgenomen en ja hoor, ook technieken uit de duim gezogen die louter en alleen dienen als bladvulling, maar da’s voer voor een andere keer.

Wat mij laatst overkomen is wens ik niemand toe (alhoewel ik er een paar ken die ……..)

Ik had afgesproken met twee maten om nog eens lekker te gaan verticalen, bij hun was het al een hele tijd geleden dat ze een snoekbaars hadden gevangen en ik had de week voordien met mijn vaste vismaat Frankie toch lekker veel gevangen. Ik had voorgesteld om héél vroeg te vertrekken want op de weg is er aardig veel verkeer naar en in Antwerpen, en dan spreken we nog niet eenmaal je richting Rotterdam rijdt. Mijn opstappers vonden dit toch iets te vroeg maar alla, een half uurtje later kon ook wel nog. De begroeting was natuurlijk uitbundig en alle visspullen werden overgeladen in mijn auto. De kunstaaskoffers achterin de koffer en in het midden de hengels van beide heren. Een rimram van hengels, verticaalhengels, dropshothengels en fireballhengels. De eerste kilometers verliepen goed, tot Q Music zijn eerste verkeersbericht de ether instuurde. Zwaar verkeersongeval ter hoogte van het tankstation van Waasmunster, drie vrachtwagens zijn er in betrokken en versperren de gehele autosnelweg. Dit ziet er niet goed uit!!! Een honderdtal meter verder zien we inderdaad iedereen op de rem staan, de rode stoplichten én de links en rechtse richtingaangevers floepen aan en daar sta je dan. Meer dan twee uur geduldig wachten tot er eindelijk terug beweging in de file kwam…..hadden we nu toch maar een half uurtje vroeger vertrokken! Hoe het komt weet ik niet, maar opeens zien we dat een van de hengeltoppen (natuurlijk wéér van hetzelfde merk!) de geest heeft gegeven. Was ik het of was het mijn bijzit, iemand moet per ongeluk de hengeltop geraakt hebben en zo’n fragiel dingetje kan echt niet veel hebben. Een ongeluk komt nooit alleen hé

We komen aan de helling, de boot ligt net in het water als we zien dat een beroepsvisser zijn netten aan het uithalen is, niet op één plekje hoor, maar op verschillende plaatsen zien we ze bedrijvig. We zullen er maar het beste van maken zeker??? Op de eerste gekende plek laten we gedrieën de shad zakken, ik ben er zeker van dat we enkele mooie vissen gaan vangen. 5 minuten verstrijken, 10 minuten, een  half uur zonder ook maar één aanbeet. Zouden ze de tanden op elkaar houden? Of heeft die verdomde beroepsvisser er iets mee te maken, hoelang is hij hier al bezig zijn netten aan het vullen? Ik besluit om een andere stek aan te doen die zich in het verleden al meermaals heeft bewezen. Ook hier is het nougabollen en het is al middag! Echt sneu voor mijn compagnons die zich verkneukeld hadden in dubbele cijfers. Overleg plegen is dan raadzaam en ik stel voor om ofwel naar de andere kant van het meer te varen ofwel een totaal ander water te bevissen. We kiezen voor het laatste, wat wil je als je denkt dat de beroepsvisser het gehele water heeft leeg getrokken!! De boot wordt terug opgetrailerd. De andere helling is niet zo ver af, een twintigtal kilometer verder schat ik. Ik weet blindelings de weg maar plotseling wordt ik afgeleid door een geel lichtje dat op mijn dashboard begint te branden. Iets met de motor is mijn eerste gedacht, ik denk dat een geel lichtje nog niet zo gevaarlijk is en nog wel kan verder rijden. Ik wil gas geven maar de auto reageert niet meer, de motor draait wel nog maar er zit geen kracht meer in. Gelukkig zit ik niet op de autosnelweg en laveer mijn auto met boot langs de weg. Ik leg alles stil en start opnieuw en hoera! Ik kan terug gas geven en toch wel iets later dan voorzien  komen we aan de andere trailerhelling. Vol gas naar de eerste stek, een superstek al zeg ik het zelf, hier zullen we eens laten zien sé wat we kunnen. De shad gaat de dieperik in, enkele tellen later……nog steeds niks……….hoe is het godverdomme mogelijk??? Ik ken de stek op mijn duimpje, ik zie weliswaar vis op de bodem liggen en toch ….niks!!!!!!!!!!!
Een halfuurtje later probeer ik een nieuwe stek, eentje die vlugger onderhevig is aan wind. Ik bemerk dat ook de stroming komt opzetten en hopelijk is dit het sein voor vriend snoekbaars.
Halleluja… mijn eerste aanbeet is een feit, nog wel gemist maar kom, de aanzet is er… Enkele minuten later krijgt mijn shad een lichte tik en ik sla aan, de eerste is binnen! Eindelijk, uit den ‘bos’. 

Ook mijn maten krijgen af en toe een beet en gelukkig na een tijdje heeft iedereen zijn vis gevangen. Zo snel als de aanbeten kwamen, zo snel was het weer gedaan. Ik neem het besluit om eens totaal anders te vissen en we gaan i.p.v. op 12 meter diepte te vissen, gaan we naar 5 tot maximaal 6 meter diepte. En ja hoor, hoe raar het ook klinkt, ook hier vangen we enkele snoekbaarzen en een baars. Er komt vlugger dan verwacht een eind aan de visdag en terug ‘full speed’ naar de helling. Alles wordt terug herschikt, de boot krijgt een vlugge poetsbeurt, dekzeil er op en bollen, terug naar den Belgique. Net op de oprit van de autosnelweg krijg ik terug het gele lichtje, de motor weigert dienst. Ik laveer de auto met boot op een strook dat een scheiding maakt tussen een samenkomst van twee autosnelwegen, supergevaarlijk. Vrachtwagens flikkeren met hun lichten om aan te geven dat ik echt op een gevaarlijke plek sta. Ik leg de motor stil en start terug op, de reset werkt en ik kan verder rijden.

Onze rotdag heeft uiteindelijk 11 vissen opgeleverd, met drie man is dit niet bijster goed, maar tijdens zo’n dag leer je terug een paar zaken.