Patrick met zijn prachtige eigenbouw jerkbait die in de smaak viel!

Vrijdagavond belt Patrick (de witten) mij of ik mee ga polderen. Geen van beiden zijn we er dit seizoen  aan toe gekomen, dus ja was het volmondig antwoord.
Patrick kiest de stek, ik rij er wel heen.
Er wordt een naam genoemd, eerder gefluisterd. Nederland uiteraard.
Iets van nieuwe topstek, heel goed, liefst geheim houden.
Ja,ja dat doe ik wel. Maar de stek die hij vernoemt is niet nieuw voor mij.
Hier viste ik een tiental jaar geleden ook wel eens. Met wisselend succes.
De laatste maal dat ik er was , samen met mijn oudste zoon, hebben we er welgeteld 2 uurtjes gevist. Dat is nu zo’n 4 jaar terug.
Nou, gevist eerder verkast van de ene locatie naar de andere. Er werd namelijk volop gewerkt in deze polder, neen niet door boeren, welke je hier zeker en vast mag verwachten.
Neen, er werden wegen aangelegd en alles werd er opgehoogd met massa’s zand. De polder werd herschapen in een grote werf.
Er werd gewoon een nieuwe gemeente, nieuw bouw complex opgebouwd : rijtjes huizen afwisselend met flats.
Gedaan met snoeken vangen, zoek maar een ander plekje..... ik ben er nooit meer teruggeweest..... tot nu dus.
Het is heel even stil aan de telefoon als ik de witten enkele plaatselijke benamingen geef, van zijn zorgvuldig uitgekozen topstek. Véél ongeloof....en stilte aan de andere kant van de lijn.
Enkele jaren terug heb ik tegen mijn vismakkers gezegd dat ik enkel nog ga snoeken in open polders en niet meer in van die grachten en singels.
Alles ziet er zo mooi en afgewerkt uit; onderhouden grasperkje, getrimde bomen, bloemetjes.
Je vangt ze er wel die snoeken, hele mooie zelfs in mooie aantallen.
Je krijgt er zelfs fietsen, gedumpte winkelkarretjes, plastic, en nog veel andere troep aan. Dit zowel op spinner, plug als lepel.....
Dertig maal per dag : “Of u al wat gevangen hebt ?”. Dit van zowel joelende kids die je steevast tientallen meters vergezellen,  als van de man twee hoog aan de overkant van de gracht.
Al slalommend moet je er vissen, tussen de vele hondendrollen door. Alles gul verspreid, in alle mogelijk grote en kleuren.
Nou moe, liever een open polder dus, met koeien vla.
Na wat heen en weer gepraat over zijn gekozen TOPSTEK, zegt Patrick : “ Wie was er hier eerst de nieuwbouw of de sloten met roofvis?”
Tja, hier had ik niet van terug en het werd dus vissen  in de stad.
Of ik nou een open deur intrap of niet, mij niet gelaten, maar je hebt vissers die blindelings anderen volgen(na-apers), pioniers en vissers van de oude stempel. Hier begrijp je wel wat ik bedoel.
Met 25 jaar polder ervaring ben ikzelf allang geen groentje meer en eerste liefde roest niet.  Met andere woorden ik vis er dolgraag.
De steile opgang gezien van de jerkbaits, molens wisselend voor reels.
Mooie spinhengels zien verdwijnen voor robuuste jerkhengels.
Weg nylon, hallo dyneema.
Het oerdegelijke staaldraadje en spinstangetje zien verdwijnen, monoflex + titanium + weet ik veel in de plaats.

Franki, die ik wegwijs gemaakt heb in het poldervissen mag je rustig onder de noemer pionier zetten.
Hij was er als de kippen bij met bovengenoemde omschakelingen. Hij snapte ook al gouw dat de toen mondjesmaat aangeboden jerks niet aan zijn polderverwachtingen beantwoorden.
Zelf maken was dus een vereiste. Echte juweeltjes waren het, vangers van de bovenste plank, KILLERS.
Niks groot, lomp en zwaar.......maar klein, fijn en uitgebalanceerd. Toen al.
Waar hij ook verscheen , bekend of onbekend terrein, vangen was de boodschap. En véél en groot, snap je .
Van hem kreeg ik een tiental, hun vangkracht reeds bewezen “jurkjes”.
Na al die jaren liggen ze nog steeds onaangeroerd in mijn hengelkast, ze snakken echt naar de waterkant.
Evenals mijn prachtige reel die  ik een paar jaar terug kocht. Ze zit nog steeds in de originele verpakking, er zit zelfs nog geen dyneema opgespoeld..... heeft in zes jaar nog niet de waterkant gezien......zonde, zonde....
Ooit zet ik ze wel eens in....
Jezelf kan je moeilijk indelen onder welke noemer je valt: na-aper, pionier, oude stempel..... ik zal wel een rare kwast wezen maar aan de waterkant doe ik gewoon mijn eigen ding.
Ik vang er niet minder om dan vroeger. Op mijn molen heb ik wel dyneema zitten,een must . Voor de rest  vis ik zoals een kwart eeuw terug. Toen viste ik met lepels als kunstaas, nu nog steeds.
Ben ik van de oude stempel ? Misschien wel, maar een combinatie die je veel visplezier verschaft, massa’s vis oplevert met zo nu en dan een joekel leg je niet zo maar weg.... ik toch niet.
Dagen hebben we in de polder versleten Franki en ik. De jurkjes tegen de lepeltjes. Een leuke tijd en een leuke strijd onder ons beiden.
Per visdag liepen de vangsten wel eens uit elkaar, maar maakte je  op ’t seizoenseinde een balans op, dan kwamen we qua aantallen steeds in elkaars buurt te liggen.
Het ene jaar wonnen de jurkjes,  ’t andere de lepeltjes.
Er zijn zelfs polderdagen geweest dat we niet meer naast elkaar wilden vissen. Neen, zeker geen ruzie, nee maar om een geheel andere reden.
Op dagen dat de snoek echt vastlag en dat je alles uit de kast moest halen om die ene aanbeet te versieren, had de koploper altijd prijs. Hij die volgde kreeg gewoon geen beet meer, of je nu met dat jurkje of lepeltje viste, maakte niet uit.

HET MAAKTE GEEN VERSCHIL. DE KOPLOPER WON STEEDS.

Raar maar waar!!!!! Dit verschijnsel hebben we verschillende malen meegemaakt.
Was de snoek losser dan maakte het geen verschil waar je liep, we wisten beiden onze vissen te vangen.
Is de actie van een lepel dan hetzelfde als die van een jerkbeet ? Neen, zeker niet.
Het is de manier WAAROP je iets aanbiedt en hoe ACTIEF of PASSIEF je het zelf binnenvist. Met gevoel.
Hier komt kennis en ervaring bij kijken.

Maar terug nu naar het begin, vissen in ’t stad met de Patrick.

Vorige dagen, goed gesneeuwd en een paar dagen nachtvorst....... maar nu lag alles terug open. Veel zon, + 2°c en ZO-wind van 1 bft........SHIT-Weder voor in de polder, dat weet je, dat voel je als snoekvisser.
Onder deze omstandigheden vis ik altijd klein, fijn en superlicht....... u snapt me wel. Maar nu kwam er ook nog de factor jarig bij.!!!
“Papa als je er hier opvangt krijg je  ze in dubbel terug !”
Beide zonen staan mij met een brede grijns aan te kijken. Ja, zij vissen wél op die moderne manier. Jurkjes, plastik, noem maar op....hoe duurder hoe beter zeker? Reclamegezind? Tja, het is hun zakgeld.

Nieuwsgierig worden de pakjes geopend : ondingen voor mij, goud voor hen.....JURKJES.

“Dank je wel “ hoor ik me zelf nog verbaasd mompelen.

Busterjurkjes en super freddy 3delig.
De afspraak is een digitaaltje te  maken met een van deze kunstaasjes in een snoek bekkie en ik krijg er één dubbel bovenop.
Het zij zo jongens, papa gaat de uitdaging aan, maak die spaarpot maar leeg.
Wetend dat het morgen klein en fijn moet zijn, ga ik toch voor , naar mijn inziens, groot en lomp.
In de eens zo vertrouwde polder aangekomen, maak ik dankbaar gebruik van een door de C&A aangelegde parking. Tussen de Hema en C&A loopt er een weggetje, dat ons over een brug naar het water brengt. Vissen maar.
Patrick gaat links, ikke rechts.
We ontmoeten elkaar automatisch terug , daar het water de huizenblokken vierkantig omringt. Er zijn hier tientallen van deze blokken met grachten terug te vinden.
Een roze buster krijgt als eerste zwemles. Bij de tweede worp is het al bingo, het haringetje weet  zich in laatste instantie van de haak te ontdoen. Pot –vo-lkoffie !!! Ik had bijna een plugje verdiend.
Patrick kijkt glimlachend toe, is ook een pionier. Hij vist ook met eigenbouw jurkje en ander zelf geconstrueerd spul.
De tweede aanbeet laat lang op zich wachten, ’t wordt ondieper en er staan nog veel waterplanten. Dat roze onding haakt steeds vuil, ik kan hem niet 100% goed binnen vissen.
De gracht is ongeveer 4 meter breed en aan de overkant rijst, uit het water, een flat op. De boorden zijn er afgezet met van die ijzeren gewelfde platen.
Mijn blik wordt afgeleid door iemand die de gordijnen opent. Een blonde vrouw, poedelnaakt, kijkt me ongegeneerd aan. Ze gebaard me zelfs goeie dag....
Met een glimlach van oor tot oor, wuif ik verbouwereerd terug.
En dan, net op het ogenblik dat ik mijn hengel maar met één hand meer vast heb, een stilliggende jurk in het water, krijg ik me daar een ram van een aanbeet.
Grote dreun op de hengel, grote kolk, grote vis, verblufte visser.................. even concentratie weg, vis weg, vrouw weg.  Potverdomme....
De buster is aardig beschadigd, verliest er zelfs een oog bij.
Jammer, heel jammer, had bijna mijn tweede vis gevangen en tweede plug verdient.
Driftig wordt de plek opnieuw bestookt, hij trapt er niet meer in.
Verderop nog meer waterplanten, ondieper. De roze zigzagger valt niet meer te sturen. Iets nieuws wordt aangeknoopt.
Groot eigenbouw plastik wordt supertraag dwars door alles heen gevist.
Op nog geen 80 meter afstand, vang ik vijf snoeken op een rij. Hier kom ik Patrick tegen. Ook zeven aanbeten waarvan 1 geland.
Ik doe hem mijn verhaal, lachen. Hilariteit.
Andere stukken water worden opgezocht. Op vele plaatsen drijft er gemaaid riet, gras en biezen in het water. Een verschrikking. Er valt amper te vissen.
Vele stukken zijn ook troebel, we proberen het er een uurtje maar geloven er niet in. De snoek ook niet, noppes aanbeten.
Het wordt een taaie bezigheid. Verkassen met de wagen opzoek naar nieuw.
Glashelder, rimpelloos water en nog niet gemaaid. Zulke stukken vinden we weldra terug. Nieuwe moed.
Zelfde stramien : Patrick links en ikke rechts. We ontmoeten elkaar wel.
Heb er direct een op, aan dat plastik gedoe, mooie snoek. Ze zitten er, BUSTER TIME !!!!
Het roze onding wordt er weer aangeknoopt maar komt steeds visloos naar me terug gezwommen. Hoorndol wordt ik ervan, doe ik iets mis ?? Denk het niet !! Na één uur nog geen stoot.
Even een lepel proberen, derde worp is vis. Hoe kan dat nu ?
Terug dat roze. De jeanettenkleur wordt volledig genegeerd.
Plastik aangebonden, binnen de vijf worpen beet en vis..............krijg nou de klére...nog een paar missers hierop, kleinere vis
Zit aan 8 vissen op 13 aanbeten en het is reeds laat in de namiddag.
Ontmoet Patrick 12 aanbeten, waarvan 5 gevangen.
Voor het eerst die dag kammen we samen dezelfde sloot  uit. Ik als koploper, Patrick  een paar meter achter me.
Het laatste uur kies ik voor de super freddy, 3 delig. Hij moet en zal me een vis opleveren. HOOP IK.
Zwaar spul (85 gr) maar toch niet onder te krijgen. Wat looddraad rond de haken en vissen maar. Hoe je dit apart geval binnenvist weet ik niet, maar fred is wel bang van de snoeken, hij weet er niet één te verleiden.
Wat hij wel doet is de SNOEK WAKKER SCHUDDEN.. Patrick krijgt in dat laatste uur zeker nog tien aanbeten, een vijftal meter achter mij aanlopend.

Kan mij iemand zeggen  hoe je fredieken binnenvist ?  Snel , hoog, traag, jurkend ....??
Ik weet het nog steeds niet (google ==> typ : illex ==> super fred, driedelig en lees de nederlandse vertaling ==>ik snap het nog steeds niet. Is deze vertaling gemaakt door onze geliefde prinsen Filip en Laurent ??)
Al bij al toch een geslaagde polderdag, waarbij mijn nieuwe aanwinsten niet wisten te scoren. Eigenbouw wel. Doet ook wel deugd.
Patrick scoorde ook alles op eigen bouw.

netjes terug zetten zoals het hoort

Taaie dag met 15 snoeken en 33 aanbeten, toch niet slecht, naar omstandigheden.

“En papa, mogen we de foto’s zien ?” zeggen beide zonen in koor wanneer ik ’s avonds thuiskom. Lachend zakken ze op de sofa in elkaar, wanneer ze enkel foto’s van  Patrick aantreffen. Opgelucht zijn ze ook , ze hoeven dus geen dure ondingen meer te kopen voor mij.

Volgende polderdag neem ik alleen die busters en fredieken mee.

Ik moet en zal er een op vangen....

Desnoods vraag ik de Patrick en Franki om een demonstratie... 

Groeten Nico